ΜΑΥΡΗ ΓΑΤΑ

Σ'ένα στενόχωρο μέρος καθισμένη σκόρπιες εικόνες παρακολουθώ ατέρμονες σκέψεις να παντρεύονται Ένα φούσκωμα από ακούραστο αέρα στη κουρασμένη μου καρδιά το σπίτι τους Σπίτι χωρίς πόρτα χωρίς παράθυρα σπίτι στρογγυλό μ'αγκάθια στολισμένο Ένα σπίτι  που δεν είναι σπιτικό Ένα σπίτι κτίριο με αβέβαιη συνέχεια

Στόχοι κινούμενοι στόχοι ντυμένοι στο κόκκινο δημιουργήματα ανάγκης για εξέλιξη και ζωή Περνούν τα λεωφορεία σε δρόμο γεμάτο στάσεις κάθε στάση και αιώνιο μελάνι κάθε στάση και αποτύπωμα στον λευκό καμβά της ζωής Διαδρομή γρήγορη  θολές εικόνες δίνουν νέες γεύσεις και εκείνες νέα άστρα άστρα ντυμένα στο κόκκινο ντυμένα με ενέργεια

Η μυρωδιά του κίτρινη και σκονισμένη μα πάντα πάντα ζωηρή ελπιδοφόρα ονειροπόλα Μυρωδιά που καρτερούν παραμυθάδες μαθητές βιβλιοφάγοι μεγάλοι και μικροί Μυρωδιά που σε ταξιδεύει σε χώρες μαγικές σε ξένα βοσκοτόπια στιγμές χαράς και λύπης αδρεναλίνης γεμίζουν το ανήσυχο πνεύμα σου Στιγμές ελευθερίας φωτογραφίζονται θολά στα ανοιχτά μάτια σου ελπίζεις αν και ξέρεις Δεν θα κρατήσεις την αναμμένη δάδα αλλά θα αφήσεις την άλλη να σιγοκαίει στα βάθη  της ζεστής σάρκας που κρύβει την αιώνια ψυχή σου Και θα συνεχίσεις να περπατάς στον δρόμο της σκλαβιάς με το χέρι στην καρδιά κοιτώντας ψιλά ελπίζοντας

Ως πότε η λαχτάρα φωτιά θα ξετυλίγει Ως πότε η πυρά τα σωθικά θα καίει Κάθε χρόνος και βαρίδι στα βάρη της αιώνιας Ολυμπιάδας χωρίς περιστέρι χωρίς ελιά Και βγαίνουν οι Ολύμπιοι στα πανηγύρια <<ριάλιτι>> πουλούν και ξεπουλούν Θάρρος Ανδρεία Αλήθεια Αυτάρκεια Αλληλεγγύη Όπλα πανάρχαια όπλα <<ντεμοντέ>> Ψέμα Αίμα Κατάχρηση Τραγούδι Γυμνό πολλά τα όπλα του σύγχρονου ανεπτυγμένου ασύλληπτα εξελιγμένου οικουμενικού Ολύμπου Ως πότε η λαχτάρα κιτρινισμένο Ουρανό θα κοιτά Ως πότε θα μυρίζει την σάπια ελευθερία Ως πότε θα βραβεύεται η απληστία

Στου αίματος τη σταγόνα τη μπλε Στο δάκρυ του ιδρώτα το γλυκό Στο τραχύ νερό της γνώσης Ορκίζομαι Στα γκρίζα φτερά της ελευθερίας Στη σιδερένια όψη του ουρανού Στο γάλα της μητρός μου Ορκίζομαι... - Ορκίζομαι θα επιζήσω!

Της μοναξιάς τα πέλματα σε σκληροτράχηλους δρόμους πετρώνουν Την δυναμώνουν οι άνεμοι τα σκουριασμένα καρφιά και τα δικά τους αιώνια ίχνη Τίποτα πιο ανατριχιαστικό από τους γνήσιους μονολόγους Μονόλογοι τρέλας ή λογικής δεν έχει σημασία Η Μάστιγα χτυπά τους πονεμένους

Ένας αντίλαλος σε φουρτουνιασμένο κύμa ήχος από κλάμα στο ποτάμι της αδιάβροχης πλέον ψυχής σου καταφτάνει Παρμένος από κομματιασμένα γυαλιά με την δική σου πύρινη εικόνα Ένα πρόσωπο μοναδικά | κατακερματισμένο να στέκεται μπροστά από μια απέραντη έρημο ανυπαρξίας και ματαιότητας Και ένα ραδιόφωνο από τον μεσαίωνα να τραγουδά σιωπηλά ελεύθερες αράδες Ένα πρόσωπο που αναζητά ίχνη ζωής στον Πλανήτη Γη

Κρίκοι πιασμένοι χέρι χέρι σε μονοπάτι άγριο κουλουριασμένοι ακολουθούν λαλιά Μα κάθε στενό αέρας Αέρας αιμοφόρων αγγείων Κάθε πτυχή κενή Κενή και γεμάτη κλουβιά Και σαν κάποιος κρίκος κάποιο ξέφραγο πουλί αντικρίσει Θα τρέξει να του δοθεί μα το πουλί θα φύγει ...να βρει κλουβί...

Όλα δείχνουν άσκοπα στην όψη της πραγματικότητας Όλα δείχνουν άδοξα στο διάβα της ζωής μας Έναν ύμνο προς την αισιοδοξία προσπάθησα να χαράξω με ερμηνεία ακατόρθωτη για την ανθρώπινή μου ύπαρξη Λόγια που δεν χαράχτηκαν στην ψυχή μα στο πετσί μου Κι έτσι σαν σε κλειστό βιβλίο διαβάζουν τον ύμνο στο πετσί μου Σαν σε κλειστού βιβλίου το εξώφυλλο χαμογελούν κι ελπίζουν   προχωρώντας

Δάκρυα φουσκώνουν τη καρδιά Δάκρυα γεμίζουν τους καθρέπτες σου Δάκρυα τραυλίζουν στη ψυχή σου Και βυθισμένος καθώς είσαι Δακρύζεις... Σηκώνεσαι καταλαβαίνεις πως στέρεψες και αναρωτιέσαι Ψάχνεις τον ορισμό Ρωτάς Παντού Σωκράτες Πλάτωνες Εσένα... Καμιά απάντηση στα βάθη της ψυχής σου σιωπή... <<Μα που να ψάξω που να στραφώ>>; Ψάχνεις σε βιβλία σε κόμβους γνώσεων και τελικά...Μα να'το! Το βρήκες! Στάσου Τι κάνεις εκεί; Γιατί κρύβεις το μυστικό; Γιατί τρέμεις; Δείξε μας!Θέλω να δω το φως του Τους ρώτησα και εγώ μα απέτυχα Όχι Όχι μπορώ! Είναι δύσκολη της ανατριχίλας η ζάλη αλλά μπορώ Στάσου που πας;Γιατί φοράς άσπρα; Γιατί είσαι λευκός; Μη φεύγεις στάσου δείξε μας Θα καταλάβουμε Θα αλλάξουμε θα καταλάβουμε Μη φεύγεις...