ΜΑΥΡΗ ΓΑΤΑ

  Τέτοιες μέρες ακούω τη πολυαγαπημένη Βέμπο να τραγουδά γάργαρα <<Παιδιά, της Ελλάδος Παιδιά>>. Κάπως έτσι αφήνω ανατριχιαστικές εικόνες να χορεύουν ρυθμικά μπροστά μου, μέσα από ένα κύμα νοτών και δακρύων. Αναζητώ εκείνες τις σπαραχτικές στιγμές που μάνες αποχαιρέτησαν τα παιδιά τους, άντρες τα μωρά τους, ψυχές τις ψυχές τους...   Ψυχή. Μια λέξη. Μια δύναμη. Τόσο ισχυρή από μόνη της. Έτσι χωρίς γλαφυρές περιγράφες της και μελοδραματισμούς ψελίζω... <<Πού είσαι ΤΩΡΑ;>>.

  Περιμέναμε για κάμποσο χρόνο μπροστά από την πόρτα.  Δεν ήξερα τί περιμέναμε... Άλλωστε είμαι μόνο ένας γάτος...  Ξαφνικά αυτός ο συριστικός ήχος ακούστηκε ξανά. Ε λοιπόν , άρχισα να τον μισώ αυτόν τον ήχο!Η πόρτα άνοιξε...               <<Ο μπαμπάς μου. Τι να κάνω; Να πάω πάνω του, να μην πάω; Όχι δεν θα πάω.Άλλωστε αυτός με άφησε. Γιατί με άφησε ; Δεν πάω πουθενά. Εδώ θα μείνω!>> Παρά τις διχασμένες σκέψεις μου , εκείνος με πήρε στην αγκαλιά του κι άρχισε να με χαϊδεύει. Στο αυτοκίνητο βρισκόταν  η μαμά φορώντας ένα ψάθινο καπέλο. Αν δεν ήμουν θυμωμένος θα το είχα φάει αυτό το καπέλο! Αλλά ήμουν θυμωμένος... Και μόνος.                                     <<Σου είπα ότι θα γύριζα.>>    Ναι , γύρισε αφού πρώτα είδα τον ήλιο να με αποχαιρετά τέσσερεις φορές! Επιστρέψαμε  στην φωλιά μας. Οι...