ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ (ΜΕΡΟΣ Γ)

  Περιμέναμε για κάμποσο χρόνο μπροστά από την πόρτα.  Δεν ήξερα τί περιμέναμε... Άλλωστε είμαι μόνο ένας γάτος...  Ξαφνικά αυτός ο συριστικός ήχος ακούστηκε ξανά. Ε λοιπόν , άρχισα να τον μισώ αυτόν τον ήχο!Η πόρτα άνοιξε...

              <<Ο μπαμπάς μου. Τι να κάνω; Να πάω πάνω του, να μην πάω;

Όχι δεν θα πάω.Άλλωστε αυτός με άφησε. Γιατί με άφησε ; Δεν πάω πουθενά. Εδώ θα μείνω!>>

Παρά τις διχασμένες σκέψεις μου , εκείνος με πήρε στην αγκαλιά του κι άρχισε να με χαϊδεύει. Στο αυτοκίνητο βρισκόταν  η μαμά φορώντας ένα ψάθινο καπέλο. Αν δεν ήμουν θυμωμένος θα το είχα φάει αυτό το καπέλο! Αλλά ήμουν θυμωμένος... Και μόνος.

                                    <<Σου είπα ότι θα γύριζα.>>

   Ναι , γύρισε αφού πρώτα είδα τον ήλιο να με αποχαιρετά τέσσερεις φορές!

Επιστρέψαμε  στην φωλιά μας. Οι γνώριμες μυρωδιές της οικειότητας άρχισαν να μου γαργαλούν πειρακτικά τη μύτη. Τίποτα όμως δεν ήταν αρκετό. 'Οσα και να μου μιλούσαν , να με χάιδευαν , όσο κι αν  ήμουν το κέντρο τους., 'οσο κι αν... αυτες οι μυρωδιές από τις μπουκίτσες μου... αναταράσσανε το στομάχι μου...γρρρ... Όχι.  Δεν θα τους ήταν τόσο εύκολο.
                                  <<Θες πολύ δουλειά μπαμπάκα για να με κερδίσεις>>

<<Εντάξει. Ίσως όχι και τόση>>